Bromo

Het belangrijkste uitzichtpunt ligt hoog op de calderarand op zo'n 2.770 meter, bereikt per jeep voor dageraad. Vanaf hier komen Bromo, de perfect kegelvormige Batok en de verre Semeru op een lijn te liggen terwijl de lucht roze wordt. Het loopt vol in het droge seizoen, dus kom vroeg om een plek aan de reling te claimen, en neem een warm laagje mee, want het is daarboven echt koud.

Na zonsopgang zet de jeep je af op de vulkanische vlakte, en je loopt (of rijdt op een paard) over grijze as naar de voet van de Bromo. Vandaar is het een klim van zo'n 250 betonnen treden naar de rand. Sta bovenop en je kijkt recht in de rokende, met zwavel getinte krater, wat het deel is dat de meeste mensen onthouden.

Op de Zandzee staat een kleine zwarte tempel die door de lokale Tengger-bevolking wordt gebruikt, die hindoeïstisch is in een grotendeels islamitische regio. Hij is het meest opvallend tegen de kale asvlakte. Bezoek je tijdens de jaarlijkse Yadnya Kasada-ceremonie, dan kun je offergaven in de krater zien werpen, iets buitengewoons om te aanschouwen.

Voorbij de asvlakte slaat het landschap om naar glooiende groene heuvels, bijgenaamd de Teletubbie-heuvels, en een brede savanne. Het is een complete verandering van landschap en de meeste jeeptochten zwaaien er na de krater langs. Goed licht hier blijft langer hangen dan op het zonsopgangpunt.

Als Penanjakan te druk voelt, vraag je chauffeur naar Bukit Cinta of Seruni Point, die minder mensen zien voor een vergelijkbaar panorama. Je ruilt een iets andere hoek voor ademruimte. Bespreek het de avond ervoor zodat je jeeproute vaststaat.

Slapen in het randdorp pal boven de caldera betekent een kortere, minder brutale start voor dageraad en een voorsprong op de dagtochtgangers die vanuit de steden omhoog rijden. Sommige guesthouses hebben een calderazicht vanuit bed. De kamers zijn basaal en kunnen koud zijn, dus pak dienovereenkomstig in.