Stenen Batak-stoelen waar de dorpsraad bijeenkwam, met een grimmige geschiedenis van rechtszaken en executies.
Huta Siallagan in Ambarita is een klein, ommuurd Batak-dorp met op de binnenplaats gebeeldhouwde stenen stoelen en een stenen tafel onder een boom. Hier zetelden de raad en de rechtbank. De koning en zijn oudsten beslechtten er geschillen en berechtten overtreders. Een tweede groep stenen in de buurt wordt in verband gebracht met executies. De stoelen worden doorgaans rond de 17e eeuw gedateerd, al is die datering afkomstig uit toeristische bronnen en niet uit gedegen wetenschappelijk onderzoek. Rond de binnenplaats staan gerestaureerde Batak-huizen met hoge zadeldaken en beschilderd houtsnijwerk in de gevels. Het hele complex wordt volgens het traditionele huta-patroon omsloten door een stenen muur.
Dan is er het verhaal over kannibalisme, dat iedere gids hier met smaak vertelt, maar dat wel eerlijk moet worden bekeken. De beweringen zijn oud. Marco Polo schreef in 1292 dat er in het binnenland van Sumatra menseneters leefden. Hij is daar zelf echter nooit geweest en herhaalde wat handelaren aan de kust hem hadden verteld. Raffles tekende in 1820 vergelijkbare verhalen op, net als Junghuhn in de 1840s. Van geen van deze schrijvers is gedocumenteerd dat hij er zelf getuige van was.
Moderne wetenschappers staan sceptisch tegenover deze verslagen. Historicus Masashi Hirosue stelt dat machthebbers aan de kust een sterk commercieel belang hadden bij verhalen over kannibalen in het binnenland. Zo ontmoedigden ze buitenlanders om rechtstreeks stroomopwaarts handel te drijven en behielden ze hun positie als tussenhandelaar. De verhalen verdwenen toen het Nederlandse bestuur deze tussenpersonen buitenspel zette. Missionarissen uit de negentiende eeuw hadden weer hun eigen financiële redenen om ze te herhalen.
Als het überhaupt is gebeurd, luidt de consensus dat het een zeldzame gerechtelijke straf was en geen alledaags gebruik. Geniet van het verhaal, maar neem het niet klakkeloos voor waar aan.
Hoe kom je er
Ambarita ligt aan de oostkust van Samosir, ongeveer 10 tot 15 minuten ten noorden van Tuk Tuk met de scooter. Huta Siallagan ligt op korte loopafstand bergopwaarts vanaf de waterkant van het dorp. Ambarita is ook de aankomsthaven op Samosir voor de ASDP-autoveerboot vanuit Ajibata bij Parapat. Op deze route varen KMP Ihan Batak en KMP Pora-Pora. Het is daardoor een gebruikelijke aankomstplek voor reizigers die een voertuig meenemen. Van vrijdag tot en met zondag zijn er meer afvaarten; midden in de week zijn het er minder. De meeste bezoekers combineren Ambarita met Tomok, 20 minuten verder naar het zuiden, tijdens één rit van een halve dag.
Beste reistijd
Ga 's ochtends. Het licht op de gebeeldhouwde gevels is dan zachter en reisgroepen arriveren meestal pas later in de ochtend, nadat de veerboten zijn aangekomen. Het terrein is klein en snel bekeken, dus een uur is ruim voldoende. Iedere droge dag is geschikt, maar buiten de centrale boom biedt de binnenplaats weinig schaduw. Midden op de dag in de volle zon is het daarom het minst prettig om stil te staan en naar een gids te luisteren.
Goed om te weten
Er geldt een kleine entreeprijs, naar verluidt rond IDR 10,000. Een lokale gids zal zich bij je aansluiten en na afloop een fooi verwachten. Spreek vooraf af hoeveel je geeft en neem kleine bankbiljetten mee. Het verhaal over de executies en het kannibalisme wordt theatraal verteld, en die voordracht hoort bij de aardigheid. Vraag de gids welke band zijn eigen familie met het dorp heeft. Dat levert meestal iets veel interessanters op dan het standaardverhaal. Je mag op de binnenplaats fotograferen, maar houd er rekening mee dat de gerestaureerde huizen worden bewoond en geen museumdecor vormen.
Ze vormden de raad en de rechtbank van Huta Siallagan, waar de koning en de oudsten bijeenkwamen om te beraadslagen en overtreders te berechten. Volgens lokale verhalen werd een afzonderlijke groep stenen in de buurt gebruikt bij executies.
De historische verslagen, van Marco Polo in 1292 tot Raffles en Junghuhn, berusten allemaal op verhalen van mensen die er zelf geen getuige van waren. Historici onder wie Masashi Hirosue stellen dat machthebbers aan de kust die verhalen verspreidden om buitenlandse handelaren uit het binnenland te weren en hun positie als tussenhandelaar te beschermen. Als het überhaupt voorkwam, was het een zeldzame gerechtelijke straf en geen gangbaar gebruik.
Ambarita draait om Huta Siallagan, het ommuurde dorp en de stenen stoelen van de voormalige rechtbank. In Tomok staan de koninklijke graven van Sidabutar en zie je de Sigale-gale-poppendans. De plaatsen liggen aan dezelfde kust op 20 minuten van elkaar en zijn gemakkelijk te combineren.
Ongeveer een uur, inclusief een rondleiding over de binnenplaats en langs de gerestaureerde huizen. Het is een compact complex, geen attractie die een halve dag kost.
Ja, een klein bedrag, naar verluidt rond IDR 10,000 per persoon. Een lokale gids leidt je rond en verwacht daarnaast een fooi. Spreek het bedrag vooraf af en neem kleine bankbiljetten mee.
Voeg het toe aan een route door Indonesië en wij berekenen de reistijd en kosten tussen elke stop.
Reis plannen
