Een werkend Sasak-dorp met rieten huizen en rijstschuren, bekend om het handweven.
Sade is een werkend Sasak-dorp met ongeveer 150 traditionele huizen op ongeveer vijf en een halve hectare, direct aan de hoofdweg tussen Kuta en Praya. Er wonen mensen in. De huizen zijn van het type Tani met lage balen, bamboe en hout onder dik riet, en de gebogen rijstschuren, lumbung genaamd, staan ertussen op palen. Het meest herhaalde detail over Sade blijkt waar te zijn: de verdichte aardevloeren zijn behandeld met buffelmest, die het oppervlak bindt en verhardt, stof tegenhoudt en insecten zou ontmoedigen. Het is een bouwmateriaal, geen ceremonie, en het ruikt niet zoals bezoekers zich schrap zetten.
Wees duidelijk over wat het bezoek eigenlijk is. Sade ligt stevig op de tourbusroute, langs de straatjes staan kraampjes met sarongs en souvenirs, en de demonstratie van het weefgetouw met weefbanden is goed geoefend. Toegang is op basis van een donatie in plaats van een ticket, meestal IDR 20,000 tot 50,000, afhankelijk van de groepsgrootte, met een aparte fooi voor de gids die je rondleidt, vaak geciteerd rond IDR 75,000. Het geheel duurt een half uur tot een uur.
Gidsen hier vertellen je meestal over Merariq, het Sasak-huwelijksgebruik waarbij een man de vrouw neemt met wie hij wil trouwen, waarna de twee families onderhandelen. Engelstalige bronnen vertalen dit als bruidontvoering, wat een slechte weergave is. Volgens de Sasak-gebruiken is het een erkend verkering- en huwelijksproces, gevolgd door islamitische en lokale ceremonies, en de sensationele omlijsting doet het dorp geen goed.
Als Sade zich te gepolijst voelt, werkt het naburige dorp Ende op dezelfde manier en ziet het veel minder bezoekers. Als je specifiek op zoek bent naar weven, is Sukarara in het noorden het dorp dat zich daarin specialiseert.
Hoe kom je er
Sade ligt direct aan de hoofdweg van Kuta naar Praya, ongeveer 10 tot 15 minuten ten noorden van Kuta met de scooter, auto of Grab. Het staat duidelijk aangegeven met een parkeerplaats bij de ingang en gidsen wachten bij de poort. Omdat het aan de hoofdweg naar Lombok International Airport (LOP) ligt, past het op natuurlijke wijze in een aankomst- of vertrekdag in plaats van dat het een eigen reis nodig heeft. Busrondleidingen arriveren meestal halverwege de ochtend, dus de timing eromheen maakt echt een verschil voor de ervaring.
Beste reistijd
Vroeg in de ochtend is het beste moment: koeler en vóór de tourbussen die halverwege de ochtend arriveren. Elke maand in het droge seizoen, grofweg van mei tot september, houdt de wandeling comfortabel, en het hele bezoek duurt minder dan een uur, dus het hoeft geen dag te domineren. Weekdagen zijn over het algemeen rustiger dan in het weekend.
Goed om te weten
Geef een eerlijke donatie bij de ingang en fooi de gids apart. Spreek een bedrag af als er niets wordt gepost. Er is geen ticketprijs om te controleren, dus het bedrag is echt aan jou, en dit geld is het doel van het bezoek voor het dorp. Blader alleen door de weefkraampjes als iets je aanspreekt. Een beleefd, ferm nee wordt begrepen en er is geen koopverplichting. Als je toch iets koopt, brengt het kopen rechtstreeks van de persoon aan het weefgetouw in plaats van een algemene kraam het geld daar waar het het meeste goed doet. Draag iets waarvan je het niet erg vindt dat het stoffig wordt en onthoud dat dit de huizen van mensen zijn, dus vraag ernaar voordat je interieurs of gezinnen fotografeert.
Het is een echt bewoond Sasak-dorp met ongeveer 150 traditionele huizen op ongeveer vijf en een halve hectare, en is niet opnieuw opgebouwd. Het is ook sterk gericht op toerisme, met gidsen, donaties, souvenirstalletjes en ingestudeerde weefdemonstraties, dus verwacht naast de echte architectuur een commerciële sfeer.
Er is geen vast ticket. Toegang is mogelijk via donatie, meestal IDR 20,000 tot 50,000, afhankelijk van de groepsgrootte, plus een aparte fooi voor de gids, vaak geciteerd rond IDR 75,000. Het kopen van weefwerk of souvenirs is geheel optioneel.
Ja, en het is eerder een praktische bouwtechniek dan een ritueel. De mest wordt in de verdichte aarden vloer verwerkt, waar het het oppervlak bindt en verhardt, stof vermindert en naar verluidt helpt bij het afstoten van insecten.
Het is het Sasak-huwelijksproces waarbij een man de vrouw neemt met wie hij wil trouwen, waarna de twee families onderhandelen en islamitische en lokale ceremonies volgen. Het wordt in het Engels vaak vertaald als bruidontvoering, wat een verkeerde voorstelling van zaken geeft: volgens de gewoonte van Sasak is het een erkende verkerings- en huwelijksroute.
Het nabijgelegen dorp Ende is op dezelfde manier georganiseerd, maar kent aanzienlijk minder bezoekers. Als je vooral geïnteresseerd bent in textiel, is Sukarara in het noorden het dorp dat vooral bekend staat om het weven.
Voeg het toe aan een route door Indonesië en wij berekenen de reistijd en kosten tussen elke stop.
Reis plannen
